Van stalking tot faillissement

0
481

Het zal je maar overkomen: als vrouw wijs je de opdringerige avances af van een politicus in je stad, die je daarna privé en zakelijk mangelt mét inzet van publieke middelen. Het florerende familiebedrijf van Lotte Schram de Jong ging volgens haar daardoor ter ziele. Ze schetst hier in eigen woorden wat er gebeurde en waarom ze haar recht niet kan halen.

Ik, Lotte Schram de Jong, was directeur van een familiebedrijf, opgericht in 1976 door mijn moeder. We hadden een atelier waar mensen met een uitkering werkten, voor ‘sociale activering’. In 2006 ontmoette ik A. [naam geanonimiseerd, red.], een gehuwd man. Twee jaar lang zond hij mij vijftig sms´jes per dag, totdat ik in november 2008 hem zei hier eindelijk mee te moeten stoppen.

Vanaf dat moment ging alles fout met mijn bedrijf, vooral toen A. in 2009 wethouder werd in Deventer. We konden niets meer goed doen bij de gemeente. Al onze plannen werden afgekeurd en werden op allerlei manieren tegengewerkt. We waren echter afhankelijk van de gemeente omdat we ook een kinderdagverblijf waren begonnen. De gemeente moest erop toezien of we aan de regels voldeden en de toeslagen van de belasting voor kinderopvangtoeslag liepen via de gemeente omdat ze de financiën voor de ouders regelde. De pesterijen gingen door nadat A. burgemeester in een andere gemeente was geworden. De ambtenaren zijn daarna gewoonweg op dezelfde manier doorgegaan. Ik had een slechte naam bij de ambtenaren. A. had namelijk verteld dat ik niet capabel zou zijn om een bedrijf te leiden en de ambtenaren hebben nooit stilgestaan bij de vraag waarom.

In 2011 heb ik een melding gedaan bij burgemeester Heidema van Deventer dat A. mij twee jaar lang had lastiggevallen met sms’jes en de gemeente mij onterecht behandelde sinds het moment dat hij wethouder was. Burgemeester Heidema heeft ervoor gekozen niets met die melding te doen. Later zei de burgemeester tegen onder andere de ombudsvrouw van Deventer dat hij zelf zou moeten opstappen als uitkomt dat hij geen actie had ondernomen. Ook liet de burgemeester excuses aanbieden namens de Gemeente Deventer terwijl hij zelf meeluisterde achter een raam, om daarna te ontkennen dat er excuses waren aangeboden. Hij bood mij nog wel drie maandsalarissen aan maar dat vond ik een fooi voor het door toedoen van de gemeente verliezen van een bedrijf dat 40 jaar had bestaan. Later zei de burgemeester dat de gevolgen van stalking een bedrijfsrisico zijn.

In 2012 nam de politie contact met op en deelde mij mee: A. was ongeschikt als burgemeester. Hij had nooit burgemeester mogen worden en moest zo snel mogelijk weg. Maar Gelders commissaris van de Koning Ank Bijleveld wilde dat hij aanbleef, ongeacht wat hij gedaan had. Reden: A.’s vrouw is een vriendin van haar, die in het bestuur zat van CDAV [het CDA-vrouwenplatform, red.].

De politie vroeg mij een melding van stalking te doen, zodat de hoofdofficier van justitie een onderzoek kon starten. A. had meer fout gedaan maar niemand durfde met de politie te praten. Ik kreeg politiebescherming en slachtofferhulp, en A. zou vanaf dat moment ook door de politie in de gaten gehouden worden. Omdat hij burgemeester was moest het onderzoek heel omzichtig gedaan worden. Het OM heeft ook onderzoek bij de Gemeente Deventer laten uitvoeren en heeft ook bekeken hoe de gemeente mij behandeld heeft. Zowel slachtofferhulp als de politie zeiden dat de gemeente bezig was opzettelijk mijn bedrijf kapot te maken. Ik dacht dat de gemeente wel zou stoppen aangezien A. inmiddels vertrokken was maar dat bleek niet het geval. In 2015 heb ik mijn bedrijf failliet laten gaan. A. is inmiddels, vanwege een andere affaire, opgestapt als burgemeester.

Vlak daarvoor heb ik een gesprek met een wethouder van Deventer gehad. Die heeft zijn excuses aangeboden voor het gedrag van de gemeente. Hij zei dat als uitkwam wat Deventer gedaan heeft, de burgemeester, wethouder en alle leidinggevende ambtenaren moesten opstappen. We hebben nieuwe afspraken over de samenwerking gemaakt maar een paar dagen later werden alle afspraken ontkend en werd ook de aanwezigheid van een notulist ontkend.

In september 2015 werd ik door de Rijkrecherche gebeld. De Rijksrecherche wilde dat A. opstapte, maar commissaris van de Koning Bijleveld wilde dat hij aanbleef ondanks dat hij geld gestolen had. De Rijksrecherche heeft in twee weken een onderzoek gedaan en een week nadat ik met de Rijksrecherche gesproken had, was A. zelf opgestapt. Bijleveld zei dat ze er niet van op de hoogte was dat hij geld gestolen had en dat de Rijksrecherche daarom een onderzoek gestart was.

A. laat mij nu met rust sinds hij verhuisd is uit Deventer, dus dat hoofdstuk is afgesloten. Maar de gevolgen die veroorzaakt zijn door de gemeente zijn heel groot en gaan heel diep. Ik ben mijn bedrijf, geld, huis, enz., kwijtgeraakt door wat de gemeente gedaan heeft. Dat is de eigen verantwoordelijkheid van de gemeente; ze was niet verplicht om hieraan mee te werken.

Ik zit in de situatie dat mijn leven totaal veranderd is, omdat ik niet wilde dat A. me vijftig sms’jes per dag stuurde. Ik ben 14 keer verhuisd vanwege de stalking, kan geen baan meer vinden, enz. Ik ben gaan nadenken over hoe ik de zaak zou moeten oplossen: wie kan de zaak lostrekken. Dan kom je er dus achter dat er voor dit soort gevallen niets geregeld is en niemand zich ermee wil bemoeien. Als een wethouder de wet overtreedt, moet je een klacht indienen bij de burgemeester, en dat heb ik gedaan:

Burgemeester Heidema heeft besloten niets met mijn klacht te doen, terwijl hij volgens de regels een onderzoek had moeten instellen. Er wordt in de protocollen van uitgegaan dat hij ook actie onderneemt. Er is niets geregeld voor de situatie dat de burgemeester niets doet. Dan kan de commissaris van de Koning nog bemiddelen met een conflict met de gemeente. Maar die functie werd vervuld door Ank Bijleveld die te maken had met Heidema. En Bijleveld vond dat de burgemeester best mocht stelen, enz., dus die wilde niet bemiddelen.

Dan kun je naar de nationale ombudsman, maar die kan alleen maar bemiddelen als de gemeente daarmee instemt. En dat doet Deventer niet. De ombudsman vindt het een politieke zaak en verwijst me naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Dat ministerie zegt geen invloed te hebben op de benoeming van een burgemeester of commissaris van de Koning. Binnenlandse Zaken zegt ook niets te kunnen doen en verwijst me naar de ombudsman.

Dan is er nog de politiek. D66, ChristenUnie, CDA en PvdA zijn erbij betrokken. Maar de partijbesturen stellen zich op het standpunt dat stalking een privézaak is en zijn niet bereid om hun bestuurders aan te spreken op hun gedrag.

De pers is een volgende optie. Maar die weg is ook weer doodlopend. De Stentor [regionaal dagblad, red.] zegt dat ze niets mogen publiceren zonder toestemming van het CDA in Overijssel. En die geeft hier dus geen toestemming voor. Andere kranten vragen om een afschrift van mijn verklaringen aan de Rijksrecherche, maar het Openbaar Ministerie wil geen afschrift geven in verband met de privacy van de dader.

Conclusie: het hele verhaal is bekend bij het OM. Maar de situatie is dat Ank Bijleveld wel op de hoogte is maar achter de dader blijft staan, omdat A.’s vrouw een vriendin van haar is. De gemeente kan dus doen en laten wat ze wil, want de gemeente weet dat ik de papieren van het OM niet krijg en de notulen van de gesprekken en mijn melding bij Heidema zijn verdwenen. Zo loop je als burger dus vast in het systeem.

Disclaimer

In de Opiniesectie laat Stichting GeenDoofpot klokkenluiders zélf aan het woord. Hiermee bieden wij misstandenmelders de mogelijkheid stoom af te blazen. Wij zien het publiceren van hun eigen verhaal, hoewel dat mogelijk ook uit frustratie is geboren, als een mogelijke aanzet tot het formuleren van een puntig, op feiten gecontroleerd nieuwsartikel. Op deze opinieartikelen passen wij echter weinig meer dan tekstcorrectie toe. Verantwoordelijk voor de inhoud zijn de auteurs zelf, die we waarschuwen hun woorden zorgvuldig te kiezen.